De communcatie tussen aardbewoners.

Had vanochtend nog een gesprek met boerin/therapeute/paard-mens filosofe.... het ging over de sensitiviteit van dieren en die van paarden in het bijzonder. Ik was een jaartje geleden bij haar te gast en heb van haar geleerd paarden te benaderen en er min of meer mee te communiceren. Ik heb daar gedurende de dag steeds even aan moeten denken.

Natuurlijk weten we dat dieren een eigen, voor mensen nog onbekende, wijze van onderling communiceren hebben. Maar dat is niet altijd gehinnik, geblaf of loeien. Veel meer dan dat gaat het om een hoog sensitieve manier van "praten". Houding, rang&stand en vooral openheid zijn daar belangrijke zaken.

En dan blijf ik me afvragen waar en hoever de mens dan suprieur is ten opzichte van die andere aardbewoners. Wat bij de ene helft een satirische striptekening is waar je hoogstens door geprikkeld zou kunnen worden, is dat voor de andere helft de reden om een heel volk hel en verdoemenis te wensen.

Er is geen ruimte meer om een discussie te voeren, waarin met respect wordt kennis genomen van elkaars standpunten. Hele goedbedoelde adviezen worden totaal uit verband gerukt en op, onwillekeurige gebruikte, fragmenten van tekst als aanleiding tot boosheid en als belediging gebruikt. De term "goedbedoeld opbouwende KRITIEK" wordt dus gelezen als "KRITIEK". Feedback wordt grote bek.

Maar wat was nou de ware aard van communicatie? Communicatie is de uitwisseling en betekenisgeving van boodschappen tussen mensen (!), die plaats vindt binnen een context van informationele, relationele en situationele factoren met als doel elkaar te beïnvloeden...hoor ik net. Dus informatie, relatie en situatie zijn sleutelwoorden.

• Geslaagde communicatie: De bedoeling van de communicatie komt overeen met het effect. Met andere woorden: de bedoelde betekenis wordt opgemerkt door de ander.

• Mislukte communicatie: De bedoeling en het effect van de communicatie zijn verschillend (en dat wordt niet opgemerkt).

Als een wolf huilt in een koude winternacht en er volgt een lange jank terug, is er communicatie. In die huil zit alles, wat een mens eigenlijk niet eens kan opschrijven. Boeken (bijbels, koran's ) zijn er vol geschreven. Met als resultaat dat ieder mens uit die woordenstroom DAT ene zinnetje pakt wat hem het recht geeft om de ander af te slachten. Als een leeuw brult, waarschuwt hij andere leeuwen. Waarvoor weet geen mens. Maar al die andere leeuwen en leeuwinnen weten het blijkbaar wel. En de brullende leeuw wordt zelden aangevallen, beledigd of afgemaakt.

De mens heeft als unieke eigenschap het groot verbaal vermogen. Spraak en taal. Maar de mens heeft die unieke eigenschap zo uitgebuit, dat het wel eens haar ondergang zou kunnen zijn. Plat gezegd; we lullen te veel en voelen te weinig.

Een dier spreekt niet (zoveel en duidelijk) maar voelt des te meer. En dat gevoel is altijd juist. Dat gevoel hebben wordt niet uitgebuit door het dier.
Waar is de mens hier nou suprieur......ik denk dat ik het gevoel heb dat dat nergens is.