Hoe ontstaat liefde?

Wanneer ontstaat liefde? Wat is liefde? Wat gebeurt er met je, als je liefde voelt voor iemand? Niet “verliefd” worden, maar van iemand gaan houden, kan dat? Ik ben me ervan bewust, dat de kans klein is “zomaar” wederzijds verliefd te worden op iemand. En de kans nog kleiner is dat er dan een langdurige en gelukkige relatie uit voort zal komen.

Ik ben in de afgelopen tijd (te) vaak tot over m’n oren verliefd geworden en ben eenmaal echt van iemand gaan houden. Niet verstandig om te doen, maar ik ben dat in perspectief gaan zien. Houden van gaat makkelijker, maar is niet minder waardevol geworden voor me. Ik ben anders gaan houden van oude en nieuwe vrienden en vriendinnen. En weet dus wanneer ik doorschiet in het “houden van”. Het heeft me drie forse teleurstellingen gekost. Keiharde afwijzing met zelfs een terechtwijzing. Pijnlijk maar leerzaam. Eerlijkheid en te openhartig zijn wordt vaak gewoonweg niet gewaardeerd. Dus denk ik vaak eerder en beter na, als ik ga houden van iemand. En weet ik nu, wanneer ik “te veel” van iemand ga houden, waarvan ik weet dat het nooit zal worden wat ik ervan verwacht. Het “als vriend” houden van kan omslaan in verliefd worden. Het was een mankement van mij dat ik dat te snel werd.

Ik vroeg hoe liefde ontstond en wat het was. Ik bedoelde liefde tussen twee mensen, die daardoor het liefst heel lang en innig bij elkaar willen blijven. Die van elkaar zijn gaan houden, maar niet eerst met vlinders in hun buik verliefd zijn geweest. Die respect en begrip voor en bij elkaar hebben gekweekt. Kortom, is een relatie gebaseerd op respect, begrip, trouw, waardering, zorgzaamheid en “vriendschappelijk houden van” maar zonder verliefdheid mogelijk? Niet “verliefd” worden, maar zo van iemand gaan houden, kan dat?

De tijd, een meedogenloos geschenk.

Als je denkt dat de tijd een spelletje met je speelt, wordt het dan niet eens tijd om bij jezelf na te gaan of je wel een spelletje wilt spelen met de tijd?

Als je een spelletje speelt kun je dat doen voor de eer of om jezelf te trainen of om bepaalde vaardigheden te leren. Maar winnen is leuk, verliezen minder, maar krijg je van beide geen spijt?

Spijt omdat je bij het winnen van het spelletje met de tijd misschien mensen enorm veel pijn hebt moeten doen?

Spijt van het verliezen en omdat je daarmee niet aan de te hoge eisen van anderen hebt kunnen voldoen?

Of spijt van beide en omdat je het spelletje met de tijd eigenlijk nooit zal kunnen winnen?

Voorkom daarom diepe spijt en ga niet aan dat spelletje beginnen.

En tijd is geen spel, maar een kostbaar gegeven. Elk mens heeft zijn of haar aandeel gekregen. Doe er nuttige dingen mee voor jezelf. Geef het aan anderen als ze het door ongeluk te kort komen. Aanvaard het van anderen als zij door geluk tijd over hebben. Maar behandel ten allen tijde, tijd met respect. Want voor je het weet, speelt de tijd een spel met je. En alleen de tijd weet hoe dat afloopt.

Een compliment.

Hoe lang geleden is het dat iemand je een compliment gaf?  

Ik zou het nou willen doen, maar je zo me op z’n minst niet begrijpen. Maar als ik je zo bezig zie. Eén krullebol kroeshaar drommelt winkel in en uit. De ander in de Maxicosybuggy kraait en graait naar alles binnen bereik. Handig en snel gaan je handen en ogen langs de rekken. Zo nu en dan vis je er wat uit, kijkt en keurt in een oogopslag. Ondertussen rent krullebol (te) hard langs de rekken en corrigeer je hem op vriendelijke toon. Je ziet een blouse en in een oogwenk heb je die aan… Blik in de spiegel, speeltje in de buggy en je hebt de blouse al weer op de hanger. Al wiegend met de buggy reken je af bij de kassa. Geduldig wacht je tot krullebol uit de pashokjes tevoorschijn is gekomen en deel je een liga uit aan hem en buggy.

Met z’n drietjes loop je de winkel uit, waar je begroet wordt met “ Hè , hè, ben je daar eindelijk, ’t werd tijd” Toen had ik je het compliment willen geven. Maar je omhelsde je vent en stak z’n portemonnee weer in z’n zak. En je gaf me ’n vette knipoog….. En dat maakte het allemaal weer goed.