Het mag een wonder heten als je dit leest. Het is een wonder
dat dit geschreven is. Het is geschreven door een wonder. Geen poeha, maar een
kind wat gezond en wel op de wereld komt, hoe ongewenst dan ook, is en blijft
een wonder.
Net zo verwonderlijk blijf ik het vinden dat een moeder haar
kind niet meer wil kennen, zien of horen. Het wonder wat jij 53 jaar geleden in
het Academisch Ziekenhuis in Groningen ter wereld bracht, kan het niet
opbrengen om zijn eigen twee wonderen nooit meer te zien. Dat zelfde wonder uit
1959 heeft de andere helft van zijn verwekkers gevonden. Dat wil zeggen, de
nazaten ervan. En ook hier is er sprake van een wonderlijke situatie. Want
wonder boven wonder kunnen die nazaat en het 53 jarige wonder-ongeluk het heel
goed samen vinden. En samen hebben die twee eigenlijk een wonderbaarlijk begrip
en respect voor je. Jij, alleen, Grace, wilt niets van het wonder weten. Van
geen enkel wonder, overigens.
Ik ben vandaag 53 jaar geworden. Zes maanden geleden had ik
andere plannen. Ook toen heeft een wonder me ertoe gebracht om door te gaan. En
doorgaan betekend dus ook stil hopen dat er ooit een wonder gebeurt. Doorgaan
betekend ook dat ik heel oud zal kunnen worden en het wonder nooit heeft
plaatsgevonden. Maar ik ben dan in elk geval wel heel oud geworden. Ouder dan
Anton en ouder dan Piet. En helaas ook ouder dan jij. En dat is helaas geen
wonder, maar gewoon de realiteit.
Sayang Rahmat Grace Strüwer. Bagaimana Anda mengabaikan
saya, aku tetap anakmu yang tunggal itu, Peter James. Salam ibu.
Lieve Grace Strüwer. Hoe je me ook negeert, ik blijf je
enige zoon, Peter James. Dag, mama.
