Waar je eigenlijk bang voor zou moeten zijn is dat er een moment komt dat je je eigen unieke genialiteit zou verliezen ,dat je vindingrijkheid je in de steek zou laten of dat alle kennis die je zo moeizaam hebt weten te vergaren niet meer zou mogen gebruiken. Allemaal “dat…”situaties.
Je verliest, verlaat en geeft jezelf al op door jezelf constant te vergelijken met mensen die in jouw ogen veel rijker zijn of het veel makkelijker doen. Allemaal kleine leuke omwegen in je leven, die je laten vergeten om te oogsten wat je bij jezelf hebt gezaaid. En je laat jezelf steeds maar beoordelen en veroordelen door anderen. Je straft je zelf met de uitspraken die anderen over je vellen.
Maar als het rookgordijn is opgetrokken en je kijkt beduusd om je heen zie alleen jezelf nog maar. Je bent dan de enige waaraan je jezelf kunt vergelijken. Je bent degene die jou moet beoordelen en veroordelen. En dan zie je DE mogelijkheid om in de magische wereld van schepping, plezier en oprecht geluk te stappen.
Je wordt bewust van het feit dat je alles mag proberen en dat alleen al goed is. Want als je het niet probeert komt het er ook niet. En als het niet in de eerste keer lukt, ben je zelf degene die het aantal keren telt. Dus als je iets voor elkaar krijgt, kan dat voor jou in de eerste keer zijn. En je bent ook zelf de ontvanger, gebruiker en criticus van wat je hebt gemaakt. Voor wie moet je dingen op tijd af hebben? Wie eist er van je dat je lange dagen maakt om iets voor elkaar te krijgen? Wie vindt het helemaal goed als je eens lekker geniet van niets nuttigs doen? Je hebt ontdekt dat je mag spelen….met jezelf, voor jezelf. Je bent bewust geworden van het meest belangrijke wezen wat dicht bij je staat. En je hebt plezier gevonden, de hoeksteen van het proces wat “leven” heet. Jouw leven.
©Kismet Salem.Vrij vertaald.
