Om dan je ouders, familie en vrienden te vertellen dat je je hart hebt gevonden op een andere plaats dan die zij voor jou hadden bedacht is echt anders. Dat op zich is al een reden om elke dag feest te vieren. Toch beperken de mensen zich tot een paar dagen in het jaar. Want op die andere dagen is het niet altijd feest. Nog steeds moet een groot deel van de feestgangers zich nog elke dag opnieuw bewijzen als mens. Tegenover mensen die hebben bewezen dit niet te zijn. Nog steeds moeten feestvierders zich inhouden, aanpassen en wegcijferen. Op de meest uiteenlopende plaatsen en tijden. En niet zelden was dat niet genoeg en moest de ultieme prijs worden betaald aan mensen die deze titel niet mogen dragen. En zelfs mensen die dagelijks “liefde” verkondigen, wensen de feestgangers de meest onmenselijke ziekten toe. Ja, er bestaat nog steeds een beperkt maatschappelijk ontwikkelde groep mensen die van mening is dat dit soort ongepaste feesten met haar mensen die het vieren, verbannen moet worden uit de maatschappij. Los van het feit wiens maatschappij het dan wel is. Maar was het feest wat de Joden vierden toen ze weg uit Egypte mochten ook ongepast? En hoe ongepast en onnatuurlijk was dan het feest toen er besloten werd dat ELK mens op elke stoel of bank in het park of in de bus mocht zitten? En is het onnatuurlijk dat vrouwen mogen stemmen? We vieren om dit soort zaken allang geen feest, omdat het een overwinning is van het gezond verstand. Toch moet het feest van 6 augustus in Amsterdam gevierd blijven worden. Ik vier het feest mee, in stilte en op afstand. Want ik heb maar een fractie mogen ervaren van de pijn en de strijd die vooraf ging aan dit feest. Maar ik vier het feest kleurloos. Ik vier het feest zwart, bruin, geel en blank. Als mens m/v. Zaterdag is het Gay Pride. Volgende week Azian Pride. Daarna AD(H)D Pride.
Eens wordt het HUMAN PRIDE. Liever vandaag nog dan morgen.
