Het gevoel, de teleurstelling en uiteindelijk de eenzaamheid is niet minder geworden als toen. Hoe ik er mee om ga en er tegen aan kijk echter wel. Ik berust meer in mijn situatie en in plaats van keer op keer kwaad en wanhopig te worden, blijf ik werken aan mezelf en mijn toekomst. Daar is een hoop energie voor nodig. En wijsheid is de grootste deugd. Toch deel ik mijn gevoel van wanhoop nu met jullie. Ook dat draagt bij aan de berusting dat het zo is en het krijgen van moed en energie om het te veranderen.
Okay, dat was het dan. Een weekend om heel gauw te vergeten.
Alleen wat er gebeurt is zal me voorlopig nog aardig dwars blijven zitten.
Ik met m'n belachelijk "eerlijk" zijn. Ik die je
moet zien als een broer, aan me zolen.
Beminnen wil ik en dan bemind worden,
uitsloven, aanstellen, opwinden en opgewonden worden.
Niet meelevend luisteren
naar prietpraat, maar serieus plannen maken hoelang we morgen blijven liggen in
bed.
Ontmoeten en niet weer afscheid hoeven nemen, gofferdegoffer,
ik ben dat gezeik zo gruwelijk zat.
Vrienden maken, afscheid nemen, scheiden, afstand nemen,
even rustig aan doen, krijg het heen&weer. We kunnen toch gewoon vrienden
zijn..............aan me hoela.
Krijg het rambam, ik mis je nu al. Life sucks
all the love out of your brain and leave's nothing but agony and bleedin' pain.
Bah, liefde, rot toch op met je liefde. Tranen van het
lachen wil ik en niet van dat eeuwige zieltogende verdriet.
En ik wil het op het moment dat ik het niet verwacht en ik
verwacht het al drie godvergeten jaren niet.....ik heb het al die drie verdomde
jaren niet. Geen gepreek, geen gezeik. Geen liefde.
Punt uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten