Wat is er aan de hand met mijn Nederland?

Wat is er aan de hand met mijn Nederland?

Ik ben voor het eerst in mijn leven bang voor mijn eigen land. Ik ben bang voor mijn toekomst in dit land. De toekomst van mijn kinderen, hun kinderen en mijn familie. Voor de toekomst van vrienden en kennissen van me. Waarom? Tja, als je me een beetje kent dan weet je het ondertussen al. Maar ik zal het voor de vorm en voor het verhaal toch maar eens uitleggen.

Sinds jaren hadden we verschillende ambtelijke instellingen die onder andere voor onze sociale zekerheid moesten zorgen. Die sociale zekerheden maakten het mogelijk om in Nederland in betrekkelijke veiligheid jezelf te kunnen ontplooien. Zo was en is er een subsidie voor ouders genaamd “Kinderbijslag”. Werd je ziek, ongeacht hoe, was er de “Ziektewet”. Werd je te oud om te werken, kreeg je geld vanuit de “Alg. Ouderdoms Wet”. Verloor je je baan, dan was er de “Werkloosheid Wet” waarvan je een groot deel van je maandelijkse financiën kon blijven regelen. Werd je ziek en verloor je daardoor je baan? Dan was er de “Wet Arbeids Ongeschiktheid”.

Iedere Nederlander betaalde mee aan de financiering van al die uitkeringen, volgens die wetten. Het was een slim systeem, want in vrijwel alle gevallen bleef je bijdragen aan het voortbestaan van ‘jouw eigen’ wet. Maar ook multimiljonairs hadden recht op uitkeringen volgens die wetten. Zelfs al vonden ze dat pertinente onzin. Je betaalt, dus heb je er ook recht op.

Maar ergens is het fout gegaan. Ooit is er iemand geweest die slim en handig schatrijk is geworden door op slinkse wijze met deze wetten zichzelf ruim toe te bedelen. En ik vermoed dat het er veel, te veel zijn geweest. Maar de mensen die afhankelijk waren van deze wetten, hun wetten, waren en zijn nog steeds buitenproportioneel in de meerderheid. Want dat van die meerderheid, dat werd door iemand niet geloofd. Wars van de karakters van de wetten, ging die iemand ze koel en nuchter berekenen. Via sommetjes waarmee je een offerte voor een snelweg of sporthal liet bouwen, berekende die persoon de kosten van deze wetten. Onze wetten. Dus wat kostte een rolstoel? Wat had een gehandicapt mens nodig om zinvol verder te leven? Wat waren de kosten per jaar, per kind, in het speciale onderwijs? Wat moest een traject kosten om een persoon met een aangeboren hersenaandoening weer in de maatschappij neer te zetten? Al deze kosten, ondertussen “onkosten” genaamd, werden netjes op een rijtje gezet. Net zoals die persoon had geleerd op school. Kosten, baten, onkosten (nuttig/niet nuttig), rente/aflossing…..noem ze maar op. Maar deze rijtjes kunnen er nooit bij en dat zijn de tabellen “Resultaat menswaardig is bereikt? Ja*/Nee**. ( *Ja? Sluit kolom en blad. ** Nee? Ga door naar ‘vervolgstappen’ en ga verder.” Dit kan niet berekend worden. Er zijn geen vaste Excel formules die ‘Geluk’ kunnen berekenen.

En toen ging het nog een keer mis. Er kwamen mensen aan de macht die het vermoeden hadden dat alle mensen die van de wetten, onze wetten, hun wetten, ‘genoten’, dat wel eens vrijwillig deden. En in een paar gevallen hadden ze gelijk. Vaak krijgen mensen vrijwillig kinderen en er zijn mensen die vrijwillig oud worden. Maar er rees een welhaast onderbouwd wantrouwen voor de rest van die ‘uitkeringsgemachtigden’. Ziek werd je vaak als je ongezond leefde(!). De kolommen ‘Resultaat menswaardig zijn bereikt? Ja*/Nee**’ werden geschrapt. Veel te zweverig. Geen houvast voor bank en klerk. Want er werd ook openlijk getwijfeld aan die mensen die werkloos werden. Want die waren waarschijnlijk niet goed in wat ze deden. Of ze vroegen er misschien wel teveel voor. Of ze kozen voor het verkeerde beroep, omdat ze vroeger op school niet goed opgelet hadden. En was je langdurig werkloos, dan was dat de regel die het allemaal bevestigde, met als aanvulling dat die persoon ook niet wilde werken. Was je ziek geworden en daardoor werkloos, had je de plicht zo snel mogelijk beter te worden en werk te gaan doen. In willekeurige volgorde. Werden mensen ziek van het werk, dan waren zij waarschijnlijk niet goed in wat ze deden. We betalen met ruim elf miljoen (11.000.000) Nederlanders tussen de 18 en 67, naar verhouding evenveel aan de genoemde wetten. Ongeveer één miljoen (1.000.000) van die mensen vind dat de overige tien miljoen (10.000.000), op z’n minst iets terug moet doen, in moet leveren of moet afzien van het gebruik, het ‘genot’ van deze wetten. Maar er waren nog altijd tien miljoen (10.000.000) mensen die met hun stem, gehoord of in een vakje gekleurd, de wetten en de uitvoering ervan enigszins konden garanderen.

Maar toen ging het erger mis. Die één miljoen (1.000.000) mensen waren slim, machtig, rijk of beweerden dat ze het waren. Dus bleven ze zoeken naar mogelijkheden om nog slimmer, machtiger en rijker te worden. Dat relatief klein aantal ambtelijke instellingen die onder andere voor onze sociale zekerheid moest zorgen. Dat klein aantal klerken deden dat werk zoals hun eens in de vier jaar werd opgedragen. En teveel mensen controleerden dat dan weer. Die onkosten werden tragisch langzaam ingeperkt. Er werd gezocht naar een mogelijkheid, waar er door een automatische, natuurlijke zelfregulering, langzaam maar zeker een stop zou komen aan die grote onkostenposten. Nee, niet dat kleine aantal ambtelijke klerken moest het gaan doen. Nee, als het kon moest het door bedrijven gedaan worden. Door middel van offertes, doelstellingen, winstprognoses. Zo konden die wetten nog wel eens flink geld opleveren. Iedereen betaalt mee, helemaal niet iedereen mag ervan profiteren. Maar wie o wie konden die wetten dan zo blunderend mogelijk uit gaan voeren, vroegen onze Zichzelf Rijk Rekenende (ZRR-ers)  Nederlanders zich af.

Toen ging het definitief helemaal fout. Want die één miljoen (1.000.000) ZRR-ers kwamen erachter dat er ambtelijke instellingen waren, die door een automatische, natuurlijke zelfregulering aan de ene kant miljarden doorheen joegen en aan de andere kant miljoenen bespaarden. Instellingen waar zeer regelmatig de verantwoordelijken of van het toneel verdwenen of van gedaante wisselden. Waar het nemen van schier ontelbare en niet te begrijpen wetten, regels en uitvoeringen een tweede natuur was. De eerste natuur was dat het geld wat er beheerd werd met een doel, nooit en te nimmer voor meer dan 75 % aan dat doel mocht worden uitgegeven. Het waren klerken die belastingen op fietsen, honden, vlaggen, poep, rolstoelen en toeters succesvol hadden geïntroduceerd. Hun verzamelnaam was… Gemeenten. Het kwalijk ei was uitgebroed. De ZRR-ers hadden hun knechten gevonden. In vele gevallen zelfs kompanen. Met toverwoorden als ‘Bezuinigingen In Het Kader Van Europese Wetgeving’, ‘Participatiemaatschappij’, ‘Werken Voor Je Uitkering’ en ‘Eigen Verantwoording Bij Een Aangeboren Ziekte en/of Handicap’ en ‘(Totaal Niet) Passend Werk Aanvaarden’, orakelden de ZRR-ers hun plannen bij hun opperhoofden op het Haagse Binnenhof. De Nederlandse gemeenten, die al sinds jaar en dag de bal tussen de voeten van het kabinet waren, kregen opeens een landelijke zorgplicht. Ze waren verplicht zoveel mogelijk te vragen en zo min mogelijk te geven. En nu, nu moesten ze iets gaan uitvoeren waar het gros van de uitvoerenden niet voor opgeleid was, niet achter kon staan en vaak niet eens wilde dat het uitgevoerd werd.

Ik ga stoppen, want ik wordt melancholisch en dat mag niet want dan ben ik niet beschikbaar voor (Totaal Niet) Passend Werk. Maar om even in het klein aan te geven waar ik het mis zie gaan, het volgende voorbeeld: Ik woon in een gemeente waar het bestuur het na tien jaar nog steeds niet voor elkaar krijgt een gemeentehuis te bouwen. Een gemeente die burgers die om financiële ondersteuning vragen, resoluut doorverwijst naar vrienden, familie en kerken. Een gemeente waarvoor ik het ergste vrees als zij zich over onze jeugd in het algemeen en de wat meer aandacht vragende jeugd in het bijzonder, moet gaan bekommeren. Een gemeente die misschien door een meerderheid ZRR-ers wordt bestuurd? Ik hoop van niet. Maar ik weet zeker dat het een gemeente is die de (Jeugd) WMO niet naar behoren kan gaan uitvoeren. Er is namelijk nog geen kantoorruimte gevonden vanwaar dit zal moeten gebeuren. Zegt dat misschien genoeg?