alsof er geen verschil was tussen hemel en aarde
hij op het wankelste punt toch zijn evenwicht bewaarde
geen belemmering door duisternis of licht
niet gehinderd door mist maar met een eeuwig helder zicht
geen spoor van vermoeidheid of ook maar pijn
hij wou gewoon voor altijd bij haar zijn
toen ze elkaar vonden, ergens ver weg in de tijd
had hij van al die moeite totaal geen spijt
gelijk toen ze hem in de drukkende menigte zag
vertrok haar grimas voor een stralende lach
het zoeken was over en de reis was gedaan
voorbij was haar wachtend onzeker bestaan
hun doel van hun leven was nu uitgekomen
dus stierven ze samen verstrengeld in hun dromen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten