Zoeken en tellen.

Als ik dit schrijf zijn de Kerstdagen alweer voorbij. Heel veel mensen staan even stil bij wat zij de ware Kerstgedachte vinden en memoreren dat dan even. Ik ben daar een van. Waarom? Tja, misschien omdat ik op zich een vreemd feest vind. Een groot deel van de wereldbevolking heeft niets of nauwelijks iets met Kerst. Wat ze er mee hebben wordt ze min of meer opgedrongen. De gewoonten die erbij komen zijn vaak lachwekkend, toch? Iemand die in, ik noem maar wat, Perth, Australië, “ I’m dreaming of a white christmas” zingt is een parodie op zich. En een kerstboom is in Abu Dhabi echt een importartikel van jewelste. Laat ik de andere ‘gewoontes’, zoals het geven van cadeaus, het ontbijt en het diner maar even voor wat het is.

AutismeDHD?

Zoals sommige van jullie weten en de rest nu gaat weten heb ik sinds een mooie tijd de diagnose ADHD. Sinds een nog mooiere tijd heb ik een relatie met een lieve vriendin die behept is met ADHD/Autisme. Samen vinden we die titels verwarrend, moeilijk uit elkaar te houden (ik dan), vooral stigmatiserend en dat het niks opbouwends oplevert. Liever bezigen wij de term BAB (Bijzonder Actief Brein) en we proberen er ons dagelijks brood mee te verdienen. Maar daarover op een andere plek meer. Nee, ik wil  het graag over de dagelijkse weetjes en watjes van mijn en haar BAB hebben. Hij ADHD en zij ADHD/Autisme. Want daar valt nogal het een en ander over te bloggen. Vind ik.

Waar zal ik eens beginnen? Storing tussen de twee karakteristieke eigenschappen van de 2 ‘aandoeningen’. Ja, maar dan wel van het prettige soort en met een verdraaid hoog gewone man/vrouw storingen. Voorbeeldje; Ik hang de was op zo’n rek op wieltjes in pakweg 5 minuten op. Heel het rek vol en op zo’n manier dat het snel droogt. Ik doe gewoon altijd de was, dus vuil maken, in de wasmachine gooien met sopzeep, de  machine ook daadwerkelijk aanzetten, was eruit halen en aan een rek of lijn te drogen hangen. Ik vind dat niet erg om te doen, zij heeft andere talenten (daar over later meer). Maar toen ik een tijdje geleden, in de vaart van alle dag bezig was, vroeg ik aan mijn lief of zij even de was op het balkon wilde binnenhalen. Die was droog en kon dus richting ‘vouwen en opbergen’.

Toen ik later de woonkamer in kwam, zat mijn vriendin op de bank met haar tabletfoon Feudword te bedrijven of zoiets. Vrijwel midden in de woonkamer stond het hele wasrek met de gedane was droog te wezen. Voorzichtig en zo diplomatiek mogelijk (ADHD) vroeg ik aan het zonnetje in mijn leven, wat er met de gedroogde was aan de hand was. “ Niks, hoezo?” antwoordde ze. “ Maar waarom hangt het nog op het rek?” vroeg ik. Het antwoord was voor mij ook de verklaring dat ik (ADHD) niet boos op haar (Autisme) kon worden, namelijk; “ Oh, de was moet ook van het rek? Ja, maar dat heb je niet gevraagd..!”  En leg daar maar eens een strootje tussen. Ik had gevraagd: “ Om de was binnen te halen”.  In mijn gedachte gang betekende dat ook: “Van het rek halen en opvouwen.” De concentratie was op de zinsnede “ De was binnenhalen” en mijn vriendin kon onmogelijk de link tussen ‘was binnen halen’ vs ‘was binnenhalen & opbergen’ uit mijn woorden halen. Ik maak die schakeling wel en maak daar wel eens slachtoffers bij. In het verleden werd ik er boos om.

Nu weet ik, geleerd door onder andere bovenstaand avontuur, dat wat ik zo duidelijk als wat vind niet als zodanig wordt vertaald. Nu weet ik dat ik specifiek moet zijn en het soms letterlijk moet vragen. En als ik dat op een leuke manier doe, dan doet de liefde van mijn leven het nog graag ook. Want luiheid komt bij ADHD en Autisme procentueel net zo veel voor als bij mannen en vrouwen. Wat dachten jullie dan?

De meest geuite understatement van deze tijd....

“Drukdruk…” is het meeste geuite understatement van dit moment. Terecht of niet, maar de gemiddelde mens heeft het ook daadwerkelijk drukker dan voorheen. Waardoor dat komt laat ik nog even in het midden, want de oorzaken zijn zo divers en een aparte blog waardig. Het gaat mij om de zin; “ het drukdruk hebben..”

“Ik heb het drukdruk..”  wordt helaas bijna nooit gerelateerd aan de zin;  “ O, dan heb jij het misschien ook wel drukdruk..”. Dus wordt: “ Ik heb het drukdruk..”   dwingend en als excuus gebruikt zichzelf vrij te pleiten voor o.a. het niet nakomen van afspraken, niets laten horen, geen klus gedaan hebben, geen tijd willen en/of kunnen maken. Jammer en een mogelijke basis voor een verwijtende discussie.

Stel dat Andre Bart tegenkomt;

     A.      “Hey B, hallo, hoe is het met jou?”  

     B.      “Ja goed, maar ik heb het drukdruk  joh, niet te zuinig. En jij zou me nog dat document mailen of Appen. Niks gezien en het was toch 2,5 uur geleden. Ben je overleden of zo. Kijk, als je niets meer voor me wilt doen, kun je dat ook gewoon zeggen hoor, dan weet ik waar ik aan toe ben. Ik zou dan graag weten waarom, want ik sta ook altijd voor jou klaar als je me Appt. En het is niet zo, dat je ergens gedetineerd bent of zo, want ik zie je Pinterest posts wel verschijnen en je gaf ook Corry nog antwoord op haar vraag of iemand onderdak voor haar gezin had na dat brandje. Dus waarom Corry wel en ik niet. Ik bedoel waar ligt de scheidslijn. Ik wou dat ik het zo rustig had als jij, maar man o man wat heb ik het drukdruk…”. “Hey B.? Hey, waar is ie nou naar toe? Effe Appen, want dit is geen stijl, zo weglopen. Kost me klauwen met tijd, die gast. En ik heb het al zo drukdruk…”.

Overdreven? Ja, een beetje. En je raad het al, hier komt het counterverhaal.

     A.      “Hey B, hallo, hoe is het met jou?”  

     B.      “ Ja goed, maar ik heb het drukdruk  joh, niet te zuinig. En jij?

     A.      “Ook drukdruk, onder andere met Corry, na die brand. Sorry, dat ik dat document niet heb gemailed, ik was…”

     B.      Hey, da’s okay jongen, ik begrijp dat jij het dus ook drukdruk hebt. Dat flut doc komt wel. Lust je een biertje of zo ? Effe niet drukdruk, maar bro-to-bro-time?

     A.      “ Strak plan, we gaan biertje doen nu. Jij witbiertje?”. “ Ober, heb je het erg drukdruk…?

Overdreven? Ja, een beetje. En je raad het alweer, want hier komt het moraal van dit verhaal....

" Echte vrienden hebben het altijd drukdruk, behalve voor echte vrienden.”

Het ergste aan werkloos zijn is het wantrouwen.

Het ergste van werkloos zijn....

Mijn verhaal komt in grote lijnen overeen met hetgeen ik deel. Alleen ben ik ondertussen afhankelijk geworden van een gemeentelijke instantie. De problemen die ik meekreeg van het uwv, vonden hun voortgang bij de gemeentelijke dienst. Maar dan keer drie. Mijn grootste fout was dat ik zelf probeerde om uit de uitkeringssituatie te komen en te blijven. En dat is het vandaag de dag nog steeds. Omdat er vanaf "de andere kant" geen enkele medewerking, toestemming of wat dan ook komt. Omdat het aanbod van "passend werk" bestaat uit "absoluut geen passend werk", eigen initiatief op straffende toon wordt afgewezen en ook hier het wantrouwen erg groot is. 

Daarom moet ik, als werkloze, dankbaar zijn met immer te laat uitgekeerd geld. Regels die me pas achteraf en tegen hoge kosten kenbaar worden gemaakt. Ik moet twee weken van tevoren mijn urendeclaraties indienen, terwijl mijn werkgever mij mijn loon nog niet heeft betaald en bijbehorende specificaties nog niet heeft toegezonden. Omdat ik "hiermee ernstig in gebreke blijf" wordt ik gekort door latere betaling. Eenzijdige, door de gemeentelijke instantie gemaakte afspraken die ik niet nakwam, waren ook de oorzaak van "stilzetten van mijn traject..". Ook hier weer de brief met "u blijft in gebreke van uw plicht tot het geven van inlichtingen, hetgeen strafbaar is en waarvoor u ook een sanctie zal worden opgelegd."

Zal het straks, met de completering van de "Participatie Maatschappij" anders worden? 

Ik denk van wel. Het zal veel en veel erger worden...

Wist ik me in het verleden gesteund met de gedachte dat mensen zoals ik, die het vertikken om bij de pakken neer te zitten, een politiek gewillig oor krijgen, is dat nu een totale utopie. Ik ben nu onderdeel van wat onze huidige regering een "onaanvaardbaar hoge kostenpost " noemt. 

Stelling 1; 

" Sociaal betekent dat een mens geneigd is om in een groep te gaan leven."

Stelling 2;

" Betrokken op de mens wordt met sociaal vaak bedoeld: het hebben van gevoel voor de noden van de medeleden van de samenleving, als in humanitair, medemenselijk en menslievend, vaak geassocieerd met linkse politiek of met religieuze, humanistische overtuigingen ('heb uw naaste lief')." ( Wikipedia.)

Ik ben volgens de huidige "sociale" politieke partijen, onder Stelling 1 een a-sociaal persoon geworden. Ik leef in de "groep" zonder er dienstbaar voor te zijn. 

Stelling 2 heeft men in de doofpot gestopt, verloochent en verraden. De politici die nog geen drie jaar geleden gevoel voor de noden van de medeleden van de samenleving hadden, sabelen nu zelfs die medeleden die part noch deel hadden van de crisis genadeloos neer. 

Mijn verhaal zal Asscher, Samson of Klijnsma geen moer interesseren. Ik moet voor mijn uitkering dankbaar al het mogelijke werk doen, wat de"groep" mij opdraagt. Of ik daar nu zieker van wordt, dat is onzin in hun oren. Want ze wantrouwen me....en willen van me af. Pech voor hen...want;

Van de dag dat ik werd geboren

Tot de dag dat ik dit schrijf

Vinden mensen me hier niet thuis horen

En alleen om hen te pesten zeg ik "IK BLIJF" 

Mijn tip voor 19 maart aanstaande is  " STEM BLANCO, STRAF AF " 

Wat is er aan de hand met mijn Nederland?

Wat is er aan de hand met mijn Nederland?

Ik ben voor het eerst in mijn leven bang voor mijn eigen land. Ik ben bang voor mijn toekomst in dit land. De toekomst van mijn kinderen, hun kinderen en mijn familie. Voor de toekomst van vrienden en kennissen van me. Waarom? Tja, als je me een beetje kent dan weet je het ondertussen al. Maar ik zal het voor de vorm en voor het verhaal toch maar eens uitleggen.

Sinds jaren hadden we verschillende ambtelijke instellingen die onder andere voor onze sociale zekerheid moesten zorgen. Die sociale zekerheden maakten het mogelijk om in Nederland in betrekkelijke veiligheid jezelf te kunnen ontplooien. Zo was en is er een subsidie voor ouders genaamd “Kinderbijslag”. Werd je ziek, ongeacht hoe, was er de “Ziektewet”. Werd je te oud om te werken, kreeg je geld vanuit de “Alg. Ouderdoms Wet”. Verloor je je baan, dan was er de “Werkloosheid Wet” waarvan je een groot deel van je maandelijkse financiën kon blijven regelen. Werd je ziek en verloor je daardoor je baan? Dan was er de “Wet Arbeids Ongeschiktheid”.

Iedere Nederlander betaalde mee aan de financiering van al die uitkeringen, volgens die wetten. Het was een slim systeem, want in vrijwel alle gevallen bleef je bijdragen aan het voortbestaan van ‘jouw eigen’ wet. Maar ook multimiljonairs hadden recht op uitkeringen volgens die wetten. Zelfs al vonden ze dat pertinente onzin. Je betaalt, dus heb je er ook recht op.

Maar ergens is het fout gegaan. Ooit is er iemand geweest die slim en handig schatrijk is geworden door op slinkse wijze met deze wetten zichzelf ruim toe te bedelen. En ik vermoed dat het er veel, te veel zijn geweest. Maar de mensen die afhankelijk waren van deze wetten, hun wetten, waren en zijn nog steeds buitenproportioneel in de meerderheid. Want dat van die meerderheid, dat werd door iemand niet geloofd. Wars van de karakters van de wetten, ging die iemand ze koel en nuchter berekenen. Via sommetjes waarmee je een offerte voor een snelweg of sporthal liet bouwen, berekende die persoon de kosten van deze wetten. Onze wetten. Dus wat kostte een rolstoel? Wat had een gehandicapt mens nodig om zinvol verder te leven? Wat waren de kosten per jaar, per kind, in het speciale onderwijs? Wat moest een traject kosten om een persoon met een aangeboren hersenaandoening weer in de maatschappij neer te zetten? Al deze kosten, ondertussen “onkosten” genaamd, werden netjes op een rijtje gezet. Net zoals die persoon had geleerd op school. Kosten, baten, onkosten (nuttig/niet nuttig), rente/aflossing…..noem ze maar op. Maar deze rijtjes kunnen er nooit bij en dat zijn de tabellen “Resultaat menswaardig is bereikt? Ja*/Nee**. ( *Ja? Sluit kolom en blad. ** Nee? Ga door naar ‘vervolgstappen’ en ga verder.” Dit kan niet berekend worden. Er zijn geen vaste Excel formules die ‘Geluk’ kunnen berekenen.

En toen ging het nog een keer mis. Er kwamen mensen aan de macht die het vermoeden hadden dat alle mensen die van de wetten, onze wetten, hun wetten, ‘genoten’, dat wel eens vrijwillig deden. En in een paar gevallen hadden ze gelijk. Vaak krijgen mensen vrijwillig kinderen en er zijn mensen die vrijwillig oud worden. Maar er rees een welhaast onderbouwd wantrouwen voor de rest van die ‘uitkeringsgemachtigden’. Ziek werd je vaak als je ongezond leefde(!). De kolommen ‘Resultaat menswaardig zijn bereikt? Ja*/Nee**’ werden geschrapt. Veel te zweverig. Geen houvast voor bank en klerk. Want er werd ook openlijk getwijfeld aan die mensen die werkloos werden. Want die waren waarschijnlijk niet goed in wat ze deden. Of ze vroegen er misschien wel teveel voor. Of ze kozen voor het verkeerde beroep, omdat ze vroeger op school niet goed opgelet hadden. En was je langdurig werkloos, dan was dat de regel die het allemaal bevestigde, met als aanvulling dat die persoon ook niet wilde werken. Was je ziek geworden en daardoor werkloos, had je de plicht zo snel mogelijk beter te worden en werk te gaan doen. In willekeurige volgorde. Werden mensen ziek van het werk, dan waren zij waarschijnlijk niet goed in wat ze deden. We betalen met ruim elf miljoen (11.000.000) Nederlanders tussen de 18 en 67, naar verhouding evenveel aan de genoemde wetten. Ongeveer één miljoen (1.000.000) van die mensen vind dat de overige tien miljoen (10.000.000), op z’n minst iets terug moet doen, in moet leveren of moet afzien van het gebruik, het ‘genot’ van deze wetten. Maar er waren nog altijd tien miljoen (10.000.000) mensen die met hun stem, gehoord of in een vakje gekleurd, de wetten en de uitvoering ervan enigszins konden garanderen.

Maar toen ging het erger mis. Die één miljoen (1.000.000) mensen waren slim, machtig, rijk of beweerden dat ze het waren. Dus bleven ze zoeken naar mogelijkheden om nog slimmer, machtiger en rijker te worden. Dat relatief klein aantal ambtelijke instellingen die onder andere voor onze sociale zekerheid moest zorgen. Dat klein aantal klerken deden dat werk zoals hun eens in de vier jaar werd opgedragen. En teveel mensen controleerden dat dan weer. Die onkosten werden tragisch langzaam ingeperkt. Er werd gezocht naar een mogelijkheid, waar er door een automatische, natuurlijke zelfregulering, langzaam maar zeker een stop zou komen aan die grote onkostenposten. Nee, niet dat kleine aantal ambtelijke klerken moest het gaan doen. Nee, als het kon moest het door bedrijven gedaan worden. Door middel van offertes, doelstellingen, winstprognoses. Zo konden die wetten nog wel eens flink geld opleveren. Iedereen betaalt mee, helemaal niet iedereen mag ervan profiteren. Maar wie o wie konden die wetten dan zo blunderend mogelijk uit gaan voeren, vroegen onze Zichzelf Rijk Rekenende (ZRR-ers)  Nederlanders zich af.

Toen ging het definitief helemaal fout. Want die één miljoen (1.000.000) ZRR-ers kwamen erachter dat er ambtelijke instellingen waren, die door een automatische, natuurlijke zelfregulering aan de ene kant miljarden doorheen joegen en aan de andere kant miljoenen bespaarden. Instellingen waar zeer regelmatig de verantwoordelijken of van het toneel verdwenen of van gedaante wisselden. Waar het nemen van schier ontelbare en niet te begrijpen wetten, regels en uitvoeringen een tweede natuur was. De eerste natuur was dat het geld wat er beheerd werd met een doel, nooit en te nimmer voor meer dan 75 % aan dat doel mocht worden uitgegeven. Het waren klerken die belastingen op fietsen, honden, vlaggen, poep, rolstoelen en toeters succesvol hadden geïntroduceerd. Hun verzamelnaam was… Gemeenten. Het kwalijk ei was uitgebroed. De ZRR-ers hadden hun knechten gevonden. In vele gevallen zelfs kompanen. Met toverwoorden als ‘Bezuinigingen In Het Kader Van Europese Wetgeving’, ‘Participatiemaatschappij’, ‘Werken Voor Je Uitkering’ en ‘Eigen Verantwoording Bij Een Aangeboren Ziekte en/of Handicap’ en ‘(Totaal Niet) Passend Werk Aanvaarden’, orakelden de ZRR-ers hun plannen bij hun opperhoofden op het Haagse Binnenhof. De Nederlandse gemeenten, die al sinds jaar en dag de bal tussen de voeten van het kabinet waren, kregen opeens een landelijke zorgplicht. Ze waren verplicht zoveel mogelijk te vragen en zo min mogelijk te geven. En nu, nu moesten ze iets gaan uitvoeren waar het gros van de uitvoerenden niet voor opgeleid was, niet achter kon staan en vaak niet eens wilde dat het uitgevoerd werd.

Ik ga stoppen, want ik wordt melancholisch en dat mag niet want dan ben ik niet beschikbaar voor (Totaal Niet) Passend Werk. Maar om even in het klein aan te geven waar ik het mis zie gaan, het volgende voorbeeld: Ik woon in een gemeente waar het bestuur het na tien jaar nog steeds niet voor elkaar krijgt een gemeentehuis te bouwen. Een gemeente die burgers die om financiële ondersteuning vragen, resoluut doorverwijst naar vrienden, familie en kerken. Een gemeente waarvoor ik het ergste vrees als zij zich over onze jeugd in het algemeen en de wat meer aandacht vragende jeugd in het bijzonder, moet gaan bekommeren. Een gemeente die misschien door een meerderheid ZRR-ers wordt bestuurd? Ik hoop van niet. Maar ik weet zeker dat het een gemeente is die de (Jeugd) WMO niet naar behoren kan gaan uitvoeren. Er is namelijk nog geen kantoorruimte gevonden vanwaar dit zal moeten gebeuren. Zegt dat misschien genoeg?

Ik hou van je leven.

Ik hou van je en wil graag samen verder in een relatie.

Maar, dan moet je wel het zelfde voelen wat ik voel.

Dingen doen zoals ik ze doe.

Spreken nadat ik heb gesproken.

Luisteren naar wat ik zeg.

Ook moet je je kleden zoals ik me kleed en het dragen zoals ik het graag zie.

Je mening over bijna alles moet in lijn staan van wat ik vindt.

Mijn gelijk is die van jou.

Als we samen zijn, ben jij er voor mij.

Moeilijke beslissingen nemen we samen en lastige klusjes doe jij.

Als ik gelukkig ben, dan zijn we samen ook gelukkig.

Als jij verdrietig bent, ben je dat niet als ik er ben.

Als je mijn hulp niet wilt zoals ik het wil, dan wil je niet geholpen worden.

Ik heb alle tijd voor je, als je het maar kort houdt en er niet te vaak om vraagt.

Je hebt begrip voor mijn complexe levenswijze en laat jouw eenvoudige manier van leven achterwege.

Je mag heus wel denken wat je wilt, zolang je het maar stil doet en het bij denken laat.

Onze relatie moet in balans zijn.

Je mag kritiek op me hebben en boos op me worden, zolang je er maar achteraf je verontschuldigingen voor aanbiedt.

Ik hou van je en je bent welkom in mijn leven.

Ik blijf dat leven leven, dus is het normaal dat je dat accepteert en je aanpast aan mijn leven.

Want anders hebben we geen relatie.

Want dan hou je niet echt van me.

Ik hou van je en wil graag samen met je verder leven.

Ik wil proberen te voelen wat jij voelt en je vertellen wat ik voel.

Ik wil de dingen die we doen, zoveel mogelijk proberen samen te doen.

Spreken nadat we naar elkaar hebben geluisterd.

Ik respecteer hoe je je kleed en bewonder dat.

We accepteren en respecteren dat we ieder een eigen mening hebben.

Jou en mijn gelijk is ieder de helft van ons gelijk.

Als we samen zijn, zijn we er voor elkaar.

Alle beslissingen en klussen doen we samen.

Als een van ons niet gelukkig is, proberen we er samen wat aan te doen.

Dus als jij verdrietig bent, ben ik dat ook.

Ik help je met alles en op de manier waarop we samen denken dat het ok is.

We hebben altijd alle tijd voor elkaar, ongevraagd.

We gaan samen een levenswijze maken van onze oude manieren van leven en proberen zo zolang mogelijk samen te leven.

Onze relatie moet in balans zijn, maar de onbalans mag een keer bij mij en bij jou liggen.

We mogen kritisch zijn, boos worden en vertellen dat zo snel mogelijk.

Ik hou van je en wil graag mijn leven met je delen, zoals jij ook jouw leven met mij wilt delen.

Het leven wat ik had voordat ik je kende, was een leven zonder jou.

Maar nu heb ik een relatie met je en dat is een heel ander leven.

Ik hou zielsveel van je en wil graag ons leven met je leven.

Liefde maak je vanuit jezelf, eerst voor jezelf en dan voor een ander. 

10 juli, 1959. Academisch Ziekenhuis,Groningen.

Lieve Grace,

Het mag een wonder heten als je dit leest. Het is een wonder dat dit geschreven is. Het is geschreven door een wonder. Geen poeha, maar een kind wat gezond en wel op de wereld komt, hoe ongewenst dan ook, is en blijft een wonder.

Net zo verwonderlijk blijf ik het vinden dat een moeder haar kind niet meer wil kennen, zien of horen. Het wonder wat jij 53 jaar geleden in het Academisch Ziekenhuis in Groningen ter wereld bracht, kan het niet opbrengen om zijn eigen twee wonderen nooit meer te zien. Dat zelfde wonder uit 1959 heeft de andere helft van zijn verwekkers gevonden. Dat wil zeggen, de nazaten ervan. En ook hier is er sprake van een wonderlijke situatie. Want wonder boven wonder kunnen die nazaat en het 53 jarige wonder-ongeluk het heel goed samen vinden. En samen hebben die twee eigenlijk een wonderbaarlijk begrip en respect voor je. Jij, alleen, Grace, wilt niets van het wonder weten. Van geen enkel wonder, overigens.

Ik ben vandaag 53 jaar geworden. Zes maanden geleden had ik andere plannen. Ook toen heeft een wonder me ertoe gebracht om door te gaan. En doorgaan betekend dus ook stil hopen dat er ooit een wonder gebeurt. Doorgaan betekend ook dat ik heel oud zal kunnen worden en het wonder nooit heeft plaatsgevonden. Maar ik ben dan in elk geval wel heel oud geworden. Ouder dan Anton en ouder dan Piet. En helaas ook ouder dan jij. En dat is helaas geen wonder, maar gewoon de realiteit.

Sayang Rahmat Grace Strüwer. Bagaimana Anda mengabaikan saya, aku tetap anakmu yang tunggal itu, Peter James. Salam ibu.

Lieve Grace Strüwer. Hoe je me ook negeert, ik blijf je enige zoon, Peter James. Dag, mama.